Wychowanie dziecka okiem matki

11.05.2018

 

Masz zdjęcia lub film do tego artykułu?   Wyślij je do nas!

#mama   #dziecko   #wychowanie   

Kochający rodzic marzy o tym, by jego dziecko wzrastało w poczuciu bezpieczeństwa i w przyszłości stało się wartościowym i szczęśliwym człowiekiem. Obierając to za cel, szuka najlepszej jego zdaniem drogi, która pomoże go osiągnąć. Jednak dobór metody wychowawczej, która często jest powielaniem wzorców i postaw utrwalonych w domu rodzinnym, a niekiedy także przekazywanych z pokolenia na pokolenie, nie zawsze odnosi zamierzony skutek. Czym zatem kierować się przy wychowaniu dziecka? Jakie metody stosować i gdzie ustalać granice?

 

Choć początkowo wielu rodziców nie zdaje sobie z tego sprawy, wychowanie dziecka nie jest łatwą sprawą. Problemy, jakie pojawiają się na drodze do osiągnięcia przez pociechę dorosłości, często wzbudzają w opiekunach wątpliwości i pozostają po sobie wiele pytań. Dobierane metody wychowawcze nie zawsze odnoszą zamierzony skutek - niektóre dają dziecku zbyt wiele swobody, inne wręcz przeciwnie.

Podstawowe style wychowawcze

Dobór metody wychowawczej zależy od wielu czynników. Wśród nich wymienić należy chociażby wiek dziecka oraz jego cechy osobowe, a także indywidualne doświadczenia i temperament. Metody wychowawcze mogą zmieniać się wraz z wiekiem dziecka. Ogólnie przyjmuje się jednak, że istnieją cztery podstawowe style wychowawcze: autorytarny, liberalny, demokratyczny i niekonsekwentny.

Styl autorytarny opiera się na autorytecie rodziców, którzy stosują w wychowaniu system kar i nagród. W takiej relacji rodzic dominuje, dziecko natomiast musi porządkować się jego decyzjom.

Styl liberalny daje dziecku znacznie większą swobodę. Rola rodziców ogranicza się do ingerowania tylko w niektórych sytuacjach, jednak nie po to, by wyznaczać granice, a raczej spełniać zachcianki dziecka.

Styl demokratyczny zakłada większy udział dziecka w życiu rodziny. Pociecha wspólnie z rodzicami podejmuje decyzje, ale też przyjmuje na siebie niektóre obowiązki.

Styl niekonsekwentny odnosi się do takiego zachowania rodziców, gdzie brak jest ustalonych zasad, a reakcje na zachowania malucha wynikają z chwilowego nastroju rodzica. Za to samo przewinienie malec raz może być więc surowo karany, innym razem potraktowany ulgowo.

Bezstresowe wychowanie

W latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku Benjamin Spock rozpropagował w Szwecji ideę bezstresowego wychowania. Nowatorski jak na tamte czasy pomysł polegał na wychowaniu dziecka w sposób, który zakładał jego podmiotowość. Dostrzeganie potrzeb dziecka i odnoszenie się z szacunkiem do jego woli to główne założenia bezstresowego wychowania.

W Polsce ideę tą wprowadzał w życie między innymi Janusz Korczak, znany autor literacki i działacz społeczny. Korczak uważał, że należy zapewnić dziecku beztroskie dzieciństwo, jednocześnie wspierał jego samowychowanie i naukę poprzez doświadczanie oraz wyciąganie wniosków. Traktował dzieci bardzo poważnie – toczył z nimi otwarte dyskusje, pozwalał uczyć się na błędach, ale też wyznaczał konkretne obowiązki.

Dlaczego warto ustalać zasady?

Idea bezstresowego wychowania nie zawsze była rozumiana właściwie. Wielu rodziców nawet dziś sądzi, że ten model wychowania zakłada przyzwolenie na każde zachowanie dziecka i brak wyznaczania jakichkolwiek granic. Takie myślenie doprowadziło w przeszłości do wychowania w Szwecji pokolenia egocentrycznych, niezaradnych życiowo i nieprzystosowanych ludzi. Pokolenie błędnie pojmowanego bezstresowego wychowania to dziś często osoby, które nie radzą sobie z trudnymi sytuacjami i muszą korzystać z pomocy psychologicznej.

Czym kierować się przy wychowaniu dzieci?

Nie ulega wątpliwości, że każdy człowiek, nawet małe dziecko zasługuje na szacunek i traktowanie z godnością. Korczak, doskonale to rozumiejąc, zwykł mawiać: „nie ma dzieci, są ludzie, ale o innej skali pojęć i doświadczenia”.

Dużą wątpliwość rodziców budzi to, od jakiego wieku należy zacząć wyznaczać dziecku granice i wpajać określone normy postępowania. Bywa, że próby te wprowadzane zostają zbyt późno. Tymczasem wpajanie zasad, których celem jest wypracowanie odpowiednich relacji rodzic – dziecko, kształtowanie u dziecka właściwych postaw oraz rozwój u niego prawidłowej samooceny warto rozpocząć już od najmłodszych lat. Tłumaczyć dziecku, jakie zachowanie jest pożądane, a jakiego należy unikać. Wyznaczać granice i stawiać wymagania, jednocześnie pamiętając o tym, by pozytywnie wzmacniać dziecko i budować z nim relację opartą na bliskości i zaufaniu.

Brak wyznaczania granic i zachwianie równowagi pomiędzy rodzicielską miłością a dyscypliną sprawia, że dzieci wzrastają w poczuciu braku bezpieczeństwa, co często prowadzi do problemów wychowawczych i trudności adaptacyjnych w szkole.

Pamiętając o należnym dziecku szacunku, warto wyrobić w sobie postawę braku pobłażliwości wobec jego złego zachowania. Swój sprzeciw należy wyrażać w sposób spokojny, ale stanowczy. Wskazując, jakie postawy nie są mile widziane, nie należy krytykować dziecka, ale jego konkretne zachowania. To utwierdzi dziecko w przekonaniu, że postąpiło źle, ale nadal jest dla rodzica kimś ważnym.

Więcej informacji na temat wychowania dziecka znajdą Państwo na stronie http://investmentareas.pl

 

To może Cię także zainteresować:
Jak zorganizować roczek?
Torba dla młodej mamy – co musisz wiedzieć przed zakupem?
Alimenty krok po kroku

 

Poglądy przedstawione w niniejszym materiale są wyłącznie poglądami Autora. Materiał został opublikowany przez Autora - zachowana pisownia oryginalna tekstu. Szczegółowe informacje znajdziesz w Regulaminie. Jeśli uważasz, że niniejsza publikacja jest jego naruszeniem lub narusza ona obowiązujące przepisy prosimy o zgłoszenie tego faktu TUTAJ.

red. DDWLKP.pl | źródło: materiał partnera | foto: pixabay.com

Komentarze